عشق به خالق و معبود ازلی و ابدی در ذاتِ الهی ِ انسان نهفته است.زمانی خواهد رسید که میبینی در پی گمشده ای میگردی و دلت ملتهبانه به هر سو کشیده میشود، اگر خدا مقدر فرموده باشد به سویش رهنمون می شوی و عشق به پروردگار را درک خواهی کرد اما پیمودنِ میسرِ مستقیم به بارگاه ملکوتی اش برعهده خود توست . پس ره توشه ای از تقوا و عفت و تمنا برگیر و طی ِ طریق آغاز کن .... هرچند راهیست صعب و خطرناک اما گر نگه دار من آنست که من میدانم شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد...